Κυριακή 14 Απριλίου 2013

" Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ " ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ. Ο ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 2009 , ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ,ΟΤΑΝ ΕΙΔΕ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΔΟ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ ,ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΓΕ , ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ....ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ...ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ....

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΕΛΕΗΜΟΝΕΣ 
ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΕΛΕΗΘΗΣΟΝΤΑΙ....


ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΕΡΓΟΣ ΤΟ 2009......

ΕΚΑΝΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ , ΑΛΛΑ ΟΛΕΣ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ.....

ΕΠΑΘΕ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ , ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΔΕ ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΑΛΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟ ΘΑ ΠΡΩΤΟΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΔΟ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ ΕΝΑ ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΕ.....ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ , ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΜΑΛΩΝΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ.

ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ ΔΩΡΕΑΝ ΓΙΑ 3000 ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ..... 

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΔΥΝΑΜΗ , ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ.

ΑΣ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ , ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΛΕΦΤΑ....

Σχέσεις Ζωής κοινωνική κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος»

Μέρος πρώτο....

 

 Μέρος δεύτερο....



Μέρος τρίτο.....


Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος είναι μια ασυνήθιστη περίπτωση Έλληνα. Κάθε μέρα στήνει το πρόχειρο κουζινάκι του σε διαφορετικό σημείο της Αθήνας και προσφέρει εντελώς δωρέαν φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη. «Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, ελεημοσύνη ή κάποιου είδους συσσίτιο. Όχι, αυτό που κάνουμε εδώ λέγεται αλληλεγγύη…» λέει στη Lifo, ο εμπνευστής της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος». Ξεκίνησε την ανιδιοτελή δράση του τον Δεκέμβριο του 2011, έπειτα από ένα περιστατικό που, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος, τον στιγμάτισε. 

«Εργαζόμουν για 25 χρόνια στον χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ ως στέλεχος σε μια πολυεθνική εταιρεία. Τον Σεπτέμβριο του 2009 έχασα τη δουλειά μου και έως σήμερα παραμένω άνεργος. Το πρώτο διάστημα ήταν σκληρό. Αναγκάστηκα να μετακομίσω και σε ηλικία 47 ετών επέστρεψα στο πατρικό μου, όπου μένω πλέον με τη μητέρα μου. Έκανα πολλές προσπάθειες να βρω δουλειά, όμως όλες έπεσαν στο κενό. Κι εγώ με τη σειρά μου σε πολύμηνη κατάθλιψη. Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν, δεν ήθελα να βγαίνω έξω, ήμουν μονίμως χαμένος στις σκέψεις μου. Συνολικά έκανα ένα εξάμηνο να βγω από το σπίτι. 

Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο για να καθαρίσει κάπως το μυαλό μου από την κλεισούρα. Και τότε συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Περπατώντας στον δρόμο αντίκρισα δυο παιδιά, όχι μεγαλύτερα από 14 ετών, να παλεύουν πάνω από έναν κάδο απορριμμάτων για ένα σάπιο μήλο. Χτυπούσαν με μανία το ένα το άλλο, προσπαθώντας να το πάρουν. 




Η εικόνα αυτή με συγκλόνισε. Γυρίζοντας σπίτι, πήρα τηλέφωνο μια φίλη και τη ρώτησα αν θα την ενδιέφερε να βγούμε παρέα και να μοιράσουμε φαγητό σε κόσμο που έχει ανάγκη. Δέχτηκε και την επόμενη μέρα φτιάξαμε μερικά σάντουιτς και πήραμε τους δρόμους. Στην αρχή οι περαστικοί, ακόμα και οι άποροι, μας αντιμετώπιζαν με δισταγμό – παρότι προσφέραμε εντελώς δωρεάν φαγητό, κανείς δεν το έπαιρνε. Έτσι, τα πρώτα σάντουιτς αναγκαστήκαμε να τα φάμε εμείς. Όμως, δεν το βάλαμε κάτω. 

Ξαναβγήκαμε λίγες μέρες μετά και αυτήν τη φορά τα πράγματα πήγαν καλύτερα. Σήμερα, η κοινωνική κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» ταΐζει 3.000 ανθρώπους τον μήνα, δηλαδή περίπου 90-100 άτομα την ημέρα»

Για τον Κώστα αυτό το κατόρθωμα δεν είναι παρά μια συλλογική νίκη, γιατί με τον καιρό ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι έσπευδαν να τον βοηθήσουν, προσφέροντας φαγητό. «Καμιά φορά ακούω να λένε ότι ο Έλληνας είναι απαθής προς τον συνάνθρωπό του, πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του. Από την εμπειρία μου και μόνο θα σου πω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα πλήθος ανθρώπων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις προσφέρθηκε να βοηθήσει, ο καθένας με τον τρόπο του. 

Θα αναφέρω δύο παραδείγματα, τα οποία με συγκίνησαν για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Το πρώτο είναι ο ορισμός της αλληλεγγύης. Πέρσι, ένα μεσημέρι μαγείρευα στο Πεδίον του Άρεως, όταν ξαφνικά με πλησιάζει ένας ηλικιωμένος άντρας και με ρωτά τι κάνω εκεί. Από τα ρούχα του φαινόταν φτωχός άνθρωπος και πίστεψα ότι ήθελε να μου ζητήσει φαγητό. 

Όταν του εξήγησα τι έκανα, ξέσπασε σε λυγμούς και δεν μπορούσα να τον συνεφέρω με τίποτα! Και τότε ο παππούς έκανε κάτι που μου έσκισε την καρδιά στα δύο . Έβγαλε από μία σακούλα μια φραντζόλα ψωμί και την έκοψε στη μέση. Κλαίγοντας μου είπε: «Λεβέντη μου, λεφτά δεν έχω, ούτε φαγητό να σου δώσω, μονάχα αυτήν τη φραντζόλα ψώνισα σήμερα. Σου δίνω τη μισή για να φάνε κι άλλοι άνθρωποι. Πάρ’ τη, σε παρακαλώ, αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό». Τρελάθηκα! 

Το βράδυ σκεφτόμουν το περιστατικό και κατέληξα πως αυτό ακριβώς είναι η αλληλεγγύη. Να προσφέρεις κάτι από το υστέρημα, όχι από το περίσσευμά σου. Το άλλο παράδειγμα αφορά μια κυρία της καλής κοινωνίας, η οποία είναι σύζυγος πολύ γνωστού εφοπλιστή και μου φέρνει πολύ συχνά, μόνη της πάντα, δεκάδες σακούλες με φαγητό, για να έχω αποθέματα και να μην ξεμένω. Μόνο μία χάρη μου έχει ζητήσει. Να μη μάθει ποτέ κανείς το όνομά της». 

Κατά καιρούς έχουν προσεγγίσει τον Κώστα αρκετοί φορείς αλλά και μεγάλα σούπερ μάρκετ, για να τον βοηθήσουν στο έργο του. Ουδέποτε αποδέχτηκε κάποια από τις προτάσεις τους. «Υπάρχουν σκοπιμότητες πίσω από αυτού του τύπου τις “βοήθειες” και δεν θέλω να τους κάνω τη χάρη. Θα προχωρήσω μόνος μου, συντροφιά αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου από καρδιάς. 

Οι εταιρείες, η Εκκλησία ή άλλοι φορείς πιστεύουν ότι οι άποροι είναι ζώα που θα τους πετάξουν λίγο φαγητό και αυτοί θα τρέξουν να τους γλείψουν το χέρι. ( @Σχόλιο από ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ...Δεν συμφωνούμε με την γενίκευση της παραπάνω θέσης ότι οι εταιρίες , η  η Εκκλησία και άλλοι φορείς βοηθάνε για να τους γλέιψουν τα χέρια οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη ) Όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανάγκη κάτι περισσότερο. Κάποιον να τους ακούσει, να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί τους την ώρα που μοιράζονται ένα πιάτο φαΐ. Αυτό είναι που τους λείπει, όχι η ελεημοσύνη της κακιάς ώρας».

Την ώρα που συζητάμε με τον Κώστα το συνεργείο του γαλλικού Canal Plus –που έχει φτάσει στο μεταξύ– τραβάει πλάνα από την αυτοσχέδια κουζίνα του. Μια μεσόκοπη περαστική κυρία ρωτά τη γαλλόφωνη δημοσιογράφο Αγγελική Κουρούνη και τον καμεραμάν Χριστόφορο Γεωργούτσο από πού είναι. Όταν της απαντούν «από τη Γαλλία», εκείνη αρχίζει να φωνάζει: «… Δείξτε τα, δείξτε, να δουν τα χάλια μας». 

Ο Κώστας παρεμβαίνει ευγενικά: «Όχι, κυρία μου, δεν είναι εδώ για να δείξουν τα χάλια μας, αλλά την αλληλεγγύη μας. Το ξεχασμένο μας φιλότιμο που ξυπνά και πάλι έπειτα από 20 χρόνια χειμερίας νάρκης». Πίσω, ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών συλλέγει πληροφορίες για την κουζίνα. Όταν μαθαίνουν ότι ο Κώστας είναι άνεργος και, παρ’ όλα αυτά, προσφέρει δωρεάν φαγητό σε άπορους, δείχνουν έκπληκτοι. 

Ο άντρας ρωτά πώς μπορούν να βοηθήσουν κι εκείνοι. «Πείτε στη φράου Μέρκελ να μη μας ζορίζει τόσο πολύ…» λέει κομματάκι ειρωνικά μια κυρία, η οποία συχνά-πυκνά φέρνει τρόφιμα στον Κώστα. «Αυτό, μάλλον, πρέπει να το πει ο πρωθυπουργός σας…» απαντά ο ετοιμόλογος Γερμανός, ανταποδίδοντας με ένα χαμόγελο. Δειλά-δειλά οι πρώτοι «θαμώνες» της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος» κάνουν την εμφάνισή τους στο πλακόστρωτο του Θησείου. Το μενού σερβίρει σήμερα κοτόπουλο με μανέστρα. 

Ρεπορτάζ: Αντώνης Ντινιακός 

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής

 Πηγή: iefimerida

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ετικέτες